Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Ιερά Μονή Παναγίας Πανάχραντου (Σήμερα ο εσπερινός της γιορτής του Αγ. Παντελεήμονα & αύριο η Ιερά Πανήγυρις)

Ιερά Μονή Παναγίας Πανάχραντου (Σήμερα ο εσπερινός της γιορτής του Αγ. Παντελεήμονα & αύριο η Ιερά Πανήγυρις)

Η μονή Παvαxράvrου,είναι το ωραιότερο βυζαντινό μοναστήρι της Άνδρου.
Βρίσκεται σε πλαγιά του όρους Γερακώνες σε ύψος 230 μ.
Σύμφωνα με τον κώδικα της Μονής το Μοναστήρι κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά το 963-969, την εποχή της εκστρατείας του κατά των Αράβων της Κρήτης (961 μ.Χ.).
Πρόκειται για ναό με σταυροειδή τρούλο, το καθολικό του οποίου είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Στο μοναστήρι φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.
Η ιερά εικόνα βρέθηκε από δύο Μοναχούς, οι οποίοι έβλεπαν κάθε βράδυ ένα δυνατό φως στο μέρος πού σήμερα βρίσκεται το μοναστήρι.
Οι δύο ασκητές βρήκαν την εικόνα μέσα σέ ένα σπήλαιο και αφού την προσκύνησαν την πήραν στο κελί τους. Τη νύχτα, όμως, η εικόνα ξαναγύρισε στο σπήλαιο.
Αυτό έγινε πολλές φορές.
Οι Μοναχοί, φωτισμένοι από την Παναγία, άφησαν τα ασκητήρια τους, εγκαταστάθηκαν κοντά στο σπήλαιο και με υπόδειξη της Παναχράντου έχτισαν εκεί τον πρώτο της Ναό στο χώρο όπου σήμερα είναι το Μοναστήρι.

Στο μοναστήρι φυλάσσεται και n Κάρα του Αγίου Παντελεήμονος.

Στη βιβλιοθήκη θα δείτε αρχαίους κώδικες, πατριαρχικά σιγίλια, ένα ξυλόγλυπτο τέμπλο, ενώ n εξώθυρα της πλαισιώνεται από σκαλιστά μαρμάρινα περίθυρα.
Σημειώνεται ότι στο μοναστήρι αυτό ήταν φυλακισμένος ο "Παπουλάκος".

Η Μονή εορτάζει την 27 Ιουλίου του Αγ. Παντελεήμονος και στις 15 Αυγούστου την Κοίμηση της Θεοτόκου.
Πηγή : Αργυρούλα Φυρίου - ευχαριστούμε πολύ!

Ο ΙΠΠΟΔΡΟΜΊΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΊΑ ΕΠΟΧΉ. ΑΠΌ ΤΟΝ ΤΕΡΤΥΛΛΙΑΝΌ.






Ο ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ.ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΕΡΤΥΛΛΙΑΝΌ 




Όμως  στον  ιππόδρομο  τα  πράγμτα  είναι  πολύ  πιο  βάρβαρα.  Οι    Χριστιανοί  που  έχουν  έναν  προβατοειδή χαρακτήρα  δεν  μπορούν  να  παραβρίσκονται στην ιππόδρομο. Τα  άγρια  πάθη  που  δημιουργούν στα  πλήθη  τα  διάφορα  αθλήματα  τα οποία  συνδέονται  με  τον  τζόγο  περιγράφονται  πολύ  επιτυχημένα  απο  τον Τερτυλλιανό:    «  Αν  κοιτάξετε  τους  ανθρώπους  την  ώρα  που  έρχονται  στον ιππόδρομο,  θα  διακρίνετε  ήδη  την έξαψη,  την  ταραχή  τους,  θα  τους  δείτε  να  είναι  τυφλωμένοι  από  πάθος, και  ανήσυχοι  για  τα  στοιχήματά  τους. (16:1)  



…Γι’ αυτούς  ο  πραίτορας  αργεί υπερβολικά.  Τα  μάτια  τους  γυρίζουν γύρω-γύρω,  μαζί  με  τους  κλήρους στην  υδρία  του.  Μετά  περιμένουν  πως και  πως  να  ακούσουν  το  σύνθημα,  και τότε  όλοι  μαζί  φωνάζουν  σαν  τρελλοί (16:2)  …αυτός  που  με  φρίκη  κοιτάζει το  πτώμα  κάποιου  που  πέθανε  απο φυσικά  αίτια,  στο  αμφιθέατρο  παρατηρεί  ατάραχος  πτώματα  ακρωτηριασμένα,  κατασπαραγμένα  και  αιματοκυλισμένα  (21:3)  ...στον  ιππόδρομο δεν  υπάρχει  ίχνος  οίκτου,  διότι  εκεί  οι άνθρωποι  ούτε  τους  κυβερνήτες  τους σέβονται,  ούτε  τους  συνανθρώπους τους  λυπούνται.  Αν  κάποια  απ’αυτές τις  παρεκτροπές  αρμόζει  στους  αγίους του  Θεού  σ’  άλλα  μέρη,  τότε  ας  θεωρηθεί  ευπρεπής  και  μέσα  στον  ιππόδρομο.  Αλλά  αν  αυτή  η  συμπεριφορά δεν  είναι  πουθενά  σωστή,  ούτε  και στον ιππόδρομο είναι…»  (16:7) 



Αναφορικά  με  τις  φθηνές  δικαιολογίες  ότι  τα  θύματα  είναι  κατάδικοι σε  θάνατο  κι  έτσι  ούτως  ή  αλλιώς  θα πέθαιναν  απαντά:«ποιός  μου  εγγυάται ότι  μόνο  οι  ένοχοι  καταδικάζονται  στα θηρία  ή  σε  κάποια  άλλη  φρικτή  μοίρα κι’ότι  οι  αθώοι  ποτέ  δεν  ειναι  θύματα της  εκδίκησης  του  δικαστή,της  αδυναμίας  της  υπεράσπισης  ή  της  πίεσης  βασανιστηρίων;»                                       (19:3)        Πως  ένας  Χριστιανός  μπορεί  να  παρακολουθεί τέτοια θεάματα; «Με  τα  μάτια  προσηλωμένα  στα  δαγκώματα  της  αρκούδας  και  στα  δίχτυα των  μονομάχων,  μπορεί  κανείς  να νιώσει  οίκτο  στα  σπλάχνα  του;  Είθε  ο Θεός  να  πάρει  από  τον  λαό  Του  αυτή την  παθιασμένη  επιθυμία  για  αιμοδιψείς  διασκεδάσεις!  (25:4)…  




Δεν  γίνεται,  Χριστιανέ,  να  έχεις  χαρά  και  σε αυτή  τη  ζωή  και  στην  άλλη.  Βέβαια, είσαι  ανόητος  αν  θεωρείς  τις  ηδονές αυτής  της  ζωής,  πραγματικές  ηδονές.» (28:3) Ο  Χριστιανός  έχει  άλλες  πολύ  ανώτερες  χαρές.  «Υπάρχει  τίποτα  πιό  ευχάριστο  απ’την  ειρήνη  που  έχουμε  με τον  Πατέρα  Θεό  και  τον  Κύριό  μας, απ’την  αποκάλυψη  της  αλήθειας,  απ’ την  ομολογία  των  σφαλμάτων  μας,  κι από  την  συγχώρεση  που  λάβαμε  για τις  αμέτρητες  αμαρτίες  του  παρελθόντος  μας;  


Υπάρχει  μεγαλύτερη  ηδονή απ’ την  αποστροφή  της  ηδονής  και  την περιφρόνηση  αυτών  που  προσφέρει  ο κόσμος,  απ’την  πραγματική  ελευθερία,  την  αγνή  συνείδηση,  την  αυτάρκη ζωή,  και  την  απελευθέρωση  απ’τον φόβο του θανάτου;»  (29:3)

Bachkovo Monastery, or Monastery of Mother of God Petritzonitissa. The monastery was founded in 1083 by Prince Gregory Pakourianos, a prominent statesman and Balkan military commander in the East Roman service.

ΓΕΝΙΚΉ ΣΎΝΟΨΗ ΠΕΡΊ ΥΠΟΜΟΝΉΣ. ΤΕΡΤΥΛΛΙΑΝΟΎ.

 Στη  πέμπτη  αυτή  πραγματεία  του    ο  Τερτυλλιανός  πραγματεύεται  την  υπομονή,  η  οποία  «είναι  σύμφυτη  με  το  χαρακτήρα  του  Θεού» (3:11)  και  εξομολογούμενος  αναφέρει  ότι,  «και  εγώ  ο  άθλιος  που  έχω την  αρρώστια  της  ανυπομονησίας,  πρέπει  να  στενάζω  και  να  ικετεύω ακατάπαυστα για την υγεία της υπομονής που μου λείπει.»  (1:4) Προσθέτει  δε,  «μακάρι  η  ντροπή  που  θα  ένιωθαν  για  την  έλλειψη αυτού  που  συστήνουν  σε  άλλους,  -σ.μ.  δηλ.  την  υπομονή-  να  τους  ανάγκαζε  να  το  αποκτήσουν  και  οι  ίδιοι»  (1:2)  αλλά  «όμως  μερικά  πράγματα  είναι  τόσο  σπουδαία  που  μόνο  η  χάρη  της  θείας  έμπνευσης  μπορεί  να μας βοηθήσει να τα αποκτήσουμε.» (1:2) Ο  Θεός  τον  Οποίο  προσπαθούμε  να  μιμηθούμε,



 «Ανέχεται  την  πολυτέλεια,  την  φυλαργυρία,  την  ανομία  και  την  κακία  να  αυξάνουν  καθημερινά,  μέχρι  το  σημείο  που  διασύρεται  το  όνομα  Του  λόγω  της  υπομονής  Του,  γιατί  πολλοί  δεν  πιστεύουν  στον  Κύριο  επειδή  δεν  βλέπουν  την οργή  Του  να  ξεσπάει  στον  κόσμο.»  (2:2)  Και  όχι  μόνο  ανέχεται  αλλά έζησε  υπομονετικά,  «με  βάση  την  ουράνια  διδασκαλία  και  πρότυπο  ο Κύριόw  μας  ο  Oποίος  μας  δίνει  πρώτος  παράδειγμα  υπομονής»  (2:1) αφού  «ο  Θεός  δέχεται  να  ενσαρκωθεί  μέσα  στο  σώμα  μιας  γυναίκας, και  περιμένει  να  γεννηθεί.  Κατόπιν  περιμένει  να  μεγαλώσει.  Ενήλικος πλέον,  δεν  βιάζεται  να  κερδίσει  την  αναγνώριση.  Αρνούμενος  τα  δικαιώματά  Του,  βαπτίζεται  από  το  δούλο  Του  …  ανέχτηκε  τόσο  καιρό  τον προδότη του, κι επιμελώς φρόντισε να μη τον φανερώσει.» (3:2,7) Και  συνεχίζει  ο  Τερτυλλιανός  αποκαλυπτικά  για  την  ζωή  του  Κυρίου,


«Δεν  θ’  αναφέρω  τη  σταύρωσή  Του,  γιατί  γι’ αυτό  το  σκοπό  ήρθε στη  γη.  Αλλά  ήταν  ανάγκη  να  υποστεί  τόσους  χλευασμούς;  Ναι,  γιατί  θέλησε,  πριν  φύγει,  να  χορτάσει  απ’ την  ευχαρίστηση  της  υπομονής.»  (3:9). Το  συμπέρασμα:  «ποιος  αμφιβάλλει  ότι  πρέπει  τα  παιδιά  του  Θεού  να επιδιώκουν ολόψυχα την απόκτηση θείων χαρακτηριστικών;» (4:5)

Ο ΚΎΡΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΊ ΟΜΟΙΟΣ ΜΕ ΕΜΑΣ.....ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.

ΌΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΌΣ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΓΗ........ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΑΣ ΜΗΝ ΕΛΠΊΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟ..... ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΕΊΝΑΙ..... ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.

ΚΑΡΤΑ ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

ΚΑΡΤΑ ΒΡΑΧΙΟΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Του ιστολογίου “Χριστιανική Βιβλιογραφία”
=====

Πληρώνεις κάτι εὐτελές, ὅπως ἡ …ἐλευθερία σου καὶ ἀγοράζεις κάτι ποὺ συγκεντρώνει ὅλες τὶς σύγχρονες ὑπεραξίες: «διαφορετικό, ὄμορφο, ἀσφαλές, γρήγορο, εὔχρηστο».

Κι ἐπειδὴ πολλὰ ἔχουν γραφτεῖ, άς σημειωθεῖ μόνον τοῦτο: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος (ὁ Εὐαγγελιστὴς ἅγ.Ἰωάννης ὁ Θεολόγος) νὰ ἔχει προβλέψει πρὸ 2000 ἐτῶν ἕνα τέτοιο ἐφεύρημα; Πῶς σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ οἱαδήποτε ὑποψία γιὰ τὴν τεχνολογία τῆς ἐποχῆς μας (π.χ. Ἰούλιος Βέρν), προεῖδε εὐκρινέστατα καὶ προσδιόρισε ἀκριβέστατα τὸ «χάραγμα»;Αὐτὸ περνάει σχεδὸν ἀπαρατήρητο. Ἀλλὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἔχει τεράστια σημασία.

*****

Στὴν ἔκδοση ἑνὸς καινοτόμου προϊόντος πληρωμῶν, τοῦ i-bank payband Visa, προχώρησε ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα, στὸ πλαίσιο τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν παρεχομένων προϊόντων καρτῶν καὶ ἐπέκτασης σὲ σύγχρονα ἠλεκτρονικὰ μέσα πληρωμῶν. Πρόκειται γιὰ προπληρωμένη κάρτα VISA, ἡ ὁποία διατίθεται σὲ μορφὴ wearable – βραχιολιοῦ μὲ ἐνσωματωμένη τεχνολογία ἀνέπαφων συναλλαγῶν.

Τὸ ἀδιάβροχο ὑλικό τοῦ i-bank payband Visa, καθὼς καὶ ὁ μοντέρνος σχεδιασμός του σὲ ποικιλία χρωμάτων, ἐπιτρέπουν τὴ χρήση του παντοῦ ἀντὶ μετρητῶν – ἀπὸ τὸ γυμναστήριο, τὴ βραδινὴ ἔξοδο μέχρι καὶ τὴν παραλία – ἐπιτρέποντας στὸν κάτοχό του νὰ κάνει τὶς συναλλαγές του ἀνέπαφα, χωρὶς νὰ χρειάζεται μαζί του τὸ πορτοφόλι, ἀφοῦ τὸ φορᾶ συνέχεια στὸ χέρι του.

Ἀπὸ τὴν πλευρά του, ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς Visa κ. Νίκος Καμπανόπουλος, σημείωσε πὼς «τὸ i-bank payband Visa σίγουρα θὰ κάνει τὴν διαφορά. Εἶναι 
διαφορετικό, εἶναι ὄμορφο, εἶναι ἀσφαλές, εἶναι γρήγορο, εἶναι εὔχρηστο μέσο πληρωμῶν καὶ ἀποτελεῖ ἕνα πρωτοποριακὸ προϊὸν γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀγορά, τὸ ὁποῖο ἐκτιμᾶται ὅτι θὰ τύχει εὐρείας ἀποδοχῆς ἀπὸ τὸ καταναλωτικὸ κοινὸ καὶ εἰδικὰ τοὺς νέους».

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ26 Ἰουλίου Η ΑΓΊΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ.


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ
26 Ἰουλίου
Ἡ Ἁγία Μεγαλοµάρτυς Παρασκευή
Ἡ ἁγία Μεγαλοµάρτυς Παρασκευή εἶναι µιά µεγάλη ἁγία τῆς Ἐκκλησίας
µας, ἡ ὁποία τιµᾶται τόν Ἰούλιο µήνα καί µπορῶ νά προσθέσω ὅτι εἶναι µιά ἁγία
πού τιµᾶται ἰδιαιτέρως στήν Μητρόπολή µας. Πολλοί ἐνοριακοί Ναοί καί
Παρεκκλήσια φέρουν τό ὄνοµά της καί οἱ εὐλογηµένοι Χριστιανοί τιµοῦν τήν
µνήµη της. Γεµίζουν οἱ Ἱεροί Ναοί τήν ἡµέρα αὐτή, ἀσπάζονται τήν ἱερά εἰκόνα
της, τελοῦν ἀρτοκλασίες καί προετοιµάζονται κατάλληλα γιά νά κοινωνήσουν τό
Σῶµα καί τό Αἷµα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό εἶναι σηµαντικό, διότι µέ τήν θεία
Λειτουργία καί µέ τήν θεία Κοινωνία ἁγιαζόµαστε καί µιµούµαστε στήν πράξη
τόν βίο τῶν Ἁγίων.
Τά µαρτύρια τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ἦταν φοβερά καί ἀσύλληπτα στήν
διάνοια τῶν ἀνθρώπων. Κανείς δέν µποροῦσε νά τήν κάνη νά ἀρνηθῆ τόν Χριστό, διότι εἶχε προσωπική γνώση τῆς Χάριτός Του καί τῆς παρουσίας Του. Προτίµησε νά πεθάνη, παρά νά ἀρνηθῆ τόν Χριστό.
Τό ἐρώτηµα εἶναι, ποῦ ὀφείλεται αὐτή ἡ µεγάλη της πίστη, ἡ ὁποία δέν
ὑπελόγισε οὔτε ἀπειλές οὔτε µαρτύρια καί παρέµεινε πιστή στόν Χριστό.
Τό συναξάριο µᾶς δίνει µιά λεπτοµέρεια πού εἶναι σηµαντική γιά τήν
ἑρµηνεία αὐτῆς τῆς προσωπικῆς πίστεώς της. Γράφει: «Ἀφοῦ ἔµαθε ἡ ἁγία τά ἱερά γράµµατα, πάντοτε µελετοῦσε τίς Γραφές καί µένοντας στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ
ἠσχολεῖτο µέ τήν ἁγία προσευχή».
Ἀπό µικρό παιδί ἡ ἁγία Παρασκευή ἔµαθε ἀπό τούς γονεῖς της νά ζῆ µέσα
στήν Ἐκκλησία, µελετώντας «τά ἱερά γράµµατα» καί ἀσχολούµενη µέ τήν «ἁγία προσευχή».
Τί εἶναι αὐτά τά «ἱερά γράµµατα»; Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει πρός τόν
µαθητή του Τιµόθεο: «Ἀπό βρέφους τὰ ἱερὰ γράµµατα οἶδας, τὰ δυνάµενά σε
σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β΄ Τιµ. γ΄, 15).
Ἀπό µόνα τους τά γράµµατα µιᾶς γλώσσης δέν εἶναι ἱερά, ἀλλά ἀδιάφορα.
Εἶναι γράµµατα µέ τά ὁποῖα συνθέτουµε προτάσεις γιά νά ἐκφράσουµε ὅλες τίς
σκέψεις µας πάνω σέ ἕνα συγκεκριµένο θέµα. Ὅµως, τό περιεχόµενο τῶν
γραµµάτων δίνει τήν ὀνοµασία στά γράµµατα ὡς ἱερά ἤ ὡς ἀνίερα. Ὅταν
χρησιµοποιοῦµε τά γράµµατα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης γιά νά ὑµνοῦµε τόν Θεό, ὅπως γίνεται µέ τά τροπάρια τῆςἘκκλησίας µας, εἶναι ἱερά. Ὅταν χρησιµοποιοῦµε τά γράµµατα τῆς ἴδιας γλώσσας γιά νά βλασφηµοῦµε ἤ νά ἀρνούµαστε τόν Θεό, εἶναι ἀνίερα καί βλάσφηµα.
Ἔτσι, «ἱερά γράµµατα» εἶναι τά τροπάρια καί οἱ εὐχές τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι
ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή ∆ιαθήκη, εἶναι οἱ προσευχές µέ τίς ὁποῖες
δοξάζουµε τόν Θεό, Τόν εὐχαριστοῦµε γιά ὅλα ὅσα µᾶς προσφέρει καί Τόν
παρακαλοῦµε νά µᾶς δίνη τίς δωρεές Του.
Μέ αὐτά τά «ἱερά γράµµατα» µεγάλωσαν οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς της τήν ἁγία
Παρασκευή, δηλαδή µελετοῦσε τήν Ἁγία Γραφή, συµµετεῖχε στήν λατρεία τῆς
Ἐκκλησίας καί ἠσχολεῖτο µέ τήν «ἁγία προσευχή». Οἱ γονεῖς της, πού λέγονταν
Ἀγάθων καί Πολιτεία, τῆς ἄφησαν µιά µεγάλη πνευµατική κληρονοµιά, δηλαδή τήν ἀνέθρεψαν µέ τά «ἱερά γράµµατα» τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτά τά «ἱερά γράµµατα» τῆς ἔδωσαν πίστη στόν Θεό, ὑποµονή στήν ζωή της, ἀνδρεία σέ ὅλες τίς πράξεις της καί αὐτά τά «ἱερά γράµµατα» τήν ἔκαναν µεγαλοµαρτύρα καί τήν δόξασαν.
Πέρασαν ἀπό τότε 19 αἰῶνες καί τιµᾶται ἡ µνήµη της.
Ὑπάρχουν σήµερα διάφορα κοσµικά «ἀστέρια» πού τιµοῦνται ἀπό τούς
νέους, ἀλλά αὐτή ἡ τιµή εἶναι πρόσκαιρη, εὔκολα λησµονοῦνται, εὔκολα µπαίνουν
στό στάδιο τῆς ἀφάνειας. Ἡ Ἁγία Παρασκευή µέ τά «ἱερά γράµµατα» ζῆ στούς αἰῶνες, ὅσο θά ὑπάρχη ὁ κόσµος αὐτός θά δοξάζεται.
Σέ ἀντίθεση µέ τά «ἱερά γράµµατα» εἶναι τά λεγόµενα «ἄθεα γράµµατα».
Μετά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος, ἄρχισε νά εἰσρέη πολύ περισσότερο στήν χώρα µας ἡ ἀθεϊστική νοοτροπία, γι' αὐτό ἕνας εὐλογηµένος µοναχός, ὁ
Χριστοφόρος ὁ λεγόµενος Παπουλάκος, γύριζε ὅλες τίς περιοχές τῆς τότε
Ἑλλάδος καί µιλοῦσε γιά τά «ἄθεα γράµµατα». Αὐτά ἀποδοµοῦν τήν παράδοση τοῦ τόπου, αὐτά κάνουν τόν ἄνθρωπο νά ζῆ χωρίς θεµέλια.
Στήν σηµερινή ἐποχή, πού ὑπάρχει µεγάλη ἀπογοήτευση ἀπό πολλούς
παράγοντες, ἰσχυρή ψυχολογική ἀνισορροπία, φοβερή ἀνεστιότητα, ἰδεολογική σύγχυση, θρησκευτικός συγκρητισµός κλπ. πού ὅλα αὐτά δηµιουργοῦν
ἀνασφάλεια, χρειάζεται νά στηριχθοῦµε στά «ἱερά γράµµατα» τῆς Ἐκκλησίας µας.
Ὅσοι τιµοῦµε τήν Ἁγία Παρασκευή καί γενικότερα τούς ἁγίους µας δέν
πρέπει νά τό κάνουµε µόνον ἐξωτερικά, δέν πρέπει νά συνδέουµε τήν πανήγυρη
µόνον µέ ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις, ἀλλά νά δίνουµε µεγάλη ἀξία σέ αὐτό πού
ἀνέδειξε τήν Ἁγία Παρασκευή καί αὐτό εἶναι «τα ἱερά γράµµατα» τῆς Ἐκκλησίας καί «ἡ ἁγία προσευχή».
Εὔχοµαι σέ ὅλους σας χρόνια πολλά, νά ἔχετε τήν προστασία καί τήν εὐλογία
τοῦ Θεοῦ διά πρεσβειῶν τῆς εὐλογηµένης Ἁγίας µας, τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, καί
νά παραµένετε πιστοί στά «ἱερά γράµµατα» τῆς Ἐκκλησίας µας.
Ο Μητροπολιτης
† Ο Ναυπακτου και Αγιου Βλασιου ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ (26 Ἰουλίου) Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης (+))

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ (26 Ἰουλίου)
Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης (+))


Ἡ ἁγιωσύνη εἶναι μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἅγιοι δηλαδή, μὲ τὸ βίο τους καὶ μὲ τὸ θάνατό τους, μιμοῦνται, μαρτυροῦν καὶ ἐπιβεβαιώνουν τὸ θεῖο πρόσωπο καὶ τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ διδασκαλία του, τὰ θαύματά του, τὸ Πάθος καὶ ἡ Ἀνάστασή του. Αὐτὴ ἡ μαρτυρία, καθὼς γράφει ὁ Ἀπόστολος, γίνεται «εἴτε διὰ ζωῆς εἴτε διὰ θανάτου». Τὸ ἴδιο δηλαδὴ μάρτυρες εἶναι καὶ ἐκεῖνοι ποὺ «ξίφει τελειοῦνται» καὶ ἐκεῖνοι ποὺ «ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς τὴν μαρτυρία τῶν ὁσίων ἀσκητῶν τὴν ὀνομάζει «χρονιώτερον καὶ ἐπιπονώτερον μαρτύρων». Αὐτό, παράλληλα πρὸς τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος, εἶναι τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως.

Ἀλλὰ στὴ χορεία τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πολλοὶ ὄχι μόνο ὅσιοι ἀσκητές, ἀλλὰ καὶ καλλίνικοι μάρτυρες. Αὐτοὶ εἶναι καὶ λέγονται ὁσιομάρτυρες. Καὶ τέτοια εἶναι ἡ ἁγία ὁσιομάρτυς Παρασκευή, τῆς ὁποίας σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει καὶ τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη. Ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἦταν ἀπὸ τὰ περίχωρα τῆς Ρώμης, στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Ἀντωνίνου, δηλαδὴ στὰ 138 ἕως 161. Ὁ πατέρας της λεγότανε Ἀγάθων καὶ ἡ μητέρα της Πολιτεία, ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο εὐσεβεῖς χριστιανοί. Ἀλλὰ δὲν εἶχαν παιδιά, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχονταν καὶ παρακαλοῦσαν τὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώση ἕνα παιδί. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν προσευχὴ τῶν εὐσεβῶν γονέων καὶ γέννησαν ἕνα κορίτσι. Ἡμέρα Παρασκευὴ γεννήθηκε τὸ παιδὶ καὶ Παρασκευὴ τὸ εἶπαν.

Μὲ τὴν προσευχὴ τῶν γονέων της γεννήθηκε ἡ Παρασκευὴ καὶ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ θεοσέβειά τους ἀνατράφηκε. Ὅταν ἦλθε σὲ ἡλικία, ἡ Παρασκευὴ ἦταν μιὰ ὡραιότατη νέα, πίστευε ὅμως πὼς ἡ ἀληθινὴ ὀμορφιὰ τῆς χριστιανῆς γυναίκας εἶναι «ὁ κρυπτός τῆς καρδίας ἄνθρωπος», ὅπως διάβαζε στὴν πρώτη ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Ὅταν πέθαναν οἱ γονεῖς της, ἡ Παρασκευὴ μοίρασε τὴν περιουσία της καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτό της στὸ ἔργο τῆς ἱεραποστολῆς. Οἱ Ἑβραῖοι τότε τὴν κατηγόρησαν ὅτι κηρύττει τὸ Χριστὸ καὶ ὅτι προσελκύει πολλοὺς στὴν Ἐκκλησία. Οἱ Ἑβραῖοι πάντα στάθηκαν καὶ μέχρι σήμερα εἶναι οἱ πρῶτοι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας· δὲν μπόρεσαν ἀκόμα νὰ καταλάβουν ὅτι πλανήθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Μεσσία.

Ὁ ἴδιος ὁ αὐτοκράτορας θέλησε νὰ ἀνακρίνη τὴν ἁγία Παρασκευή. Βλέποντας τὴν ὡραιότητά της καὶ τὴ σύνεση, τῆς εἶπε• «Ἂν θυσιάσης στοὺς θεούς, θὰ κερδίσης πολλά· ἀλλιῶς θὰ βασανισθῆς». Ἐκείνη σεμνὰ καὶ σταθερὰ τοῦ ἀπάντησε- «Δὲν θὰ ἀρνηθῶ ποτὲ τὸ Χριστό. Οἱ θεοὶ σας εἶναι εἴδωλα. Ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἐκεῖνος ποὺ δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ». Ὅταν οἱ ἰσχυροὶ βλέπουν τὴν ἀδυναμία τους νὰ μεταπείσουν τοὺς ὁμολογητές, τότε χρησιμοποιοῦν τὴ βία κι ἀρχίζουν τὰ βασανιστήρια. Φόρεσαν λοιπὸν στὴν κεφαλὴ τῆς Ἁγίας πυρωμένη σιδερένια περικεφαλαία, ἀλλὰ δὲν ἔπαθε τίποτε. Τὴν ἔρριξαν σὲ βρασμένη πίσσα, ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν ἔπαθε κακό. Κάποιες σταγόνες πίσσας ἔπεσαν στὰ μάτια τοῦ βασιλιᾶ καὶ τὸν τύφλωσαν, ἀλλὰ ἡ ἁγία Παρασκευὴ τὸν θεράπευσε.

Ὁ Ἀντωνῖνος ἢ Μάρκος Αὐρήλιος, καθὼς μαρτυρεῖ καὶ ἡ ἱστορία, ἦταν κατὰ τὰ ἄλλα ἀγαθὸς ἄνθρωπος, γι’ αὐτό, ὅταν εἶδε τὸ θαῦμα, ἀφῆκεν ἐλεύθερη τὴν Ἁγία. Ἔφυγε λοιπὸν ἡ Παρασκευὴ σὲ ἄλλη πόλη κι ἐκεῖ συνέχισε τὸ ἱεραποστολικό της ἔργο. Ἀλλὰ τὴν συνέλαβαν κι ἐκεῖ καὶ τὴν ὁδήγησαν στὸ Διοικητή. Ὅταν ἐκεῖνος τῆς πρότεινε νὰ ἀρνηθῆ τὴν πίστη της, ἐκείνη ἔκαμε τὸ σταυρό της καὶ μὲ θάρρος ὡμολόγησε τὸ Χριστό. Ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη σὲ μιὰ σπηλιὰ κρυβότανε ἀνήμερο θηρίο. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔρριξαν τὴν ἁγία Παρασκευή, ἀλλ’ ὅταν τὸ θηρίο πῆγε φυσομανώντας νὰ πέση ἐπάνω της, ἐκείνη φύσηξε ἐπάνω του καὶ τὸ θηρίο ἔμεινε νεκρό. Βλέποντας τὸ θαῦμα, ὁ Διοικητὴς καὶ οἱ δήμιοι πίστεψαν, κι ἀφῆκαν πάλι ἐλεύθερη τὴν ἁγία Παρασκευή.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν παρέλειψε νὰ πεῖ γιὰ τοὺς Ἁγίους, ποὺ στέλνει νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ ἄνθρωποι τοὺς διώκουν «ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν». Αὐτὸ πραγματοποιήθηκε καὶ στὴν ἁγία Παρασκευή. Σὲ ἄλλη πόλη ποὺ ἔφυγε κι ἐκεῖ τὴν ἔπιασαν καὶ πάλι τὴν ἀνέκριναν καὶ πάλι ἐκείνη μὲ παρρησία ὁμολόγησε τὸ Χριστό. Ὅταν εἶδαν πὼς δὲν τὴν ἔπειθαν γιὰ νὰ ἀρνηθῆ τὸ Χριστό, τὴν βασάνισαν πάλι καὶ στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισαν. Στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἡ ἁγία Παρασκευή, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, εἰκονίζεται νὰ κρατάη σ’ ἕνα πιάτο τὴ σφαγμένη κεφαλή της. Καὶ σὲ μιά του ὁμιλία ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει πὼς οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἔτσι πρεσβεύουν γιὰ μᾶς στὸ Χριστό, κρατώντας στὶς παλάμες των τὶς σφαγμένες κεφαλὲς των. Ἀμήν.

H Κλίμακα των Μακαρισμών, του Jim Forest. Στο όρος

H Κλίμακα των Μακαρισμών, του  Jim Forest.
Μετάφραση: Θάνος Κιοσόγλου
Με εισαγωγή του π Σπυρίδωνος Βασιλάκου

Στο όρος

«Όταν ο Ιησούς είδε τα πλήθη, ανέβηκε στο
όρος, κάθισε, και οι μαθητές του ήρθαν κον-
τά του. Τότε εκείνος άρχισε να τους διδά-
σκει μ’ αυτά τα λόγια».
Ματθ. 5, 1-2

Με το που διαβάζουμε για «πλήθη», καταλαβαίνουμε ότι εκείνη τη μέρα ο Ιησούς απευθυνόταν
σε πολύ κόσμο· σε ανθρώπους καθημερινούς, όχι σε μια κλειστή κάστα εκλεκτών. Ο λόγος του αφορά τον καθένα,
ό,τι κι αν είναι. Λίγους στίχους πριν, άλλωστε, ο Ματθαίου περιγράφει τι είδους άνθρωποι συνέθεταν το πλήθος: «Του
έφερναν όλους όσοι έπασχαν από διάφορα νοσήματα και τους τυραννούσαν κάθε είδους ασθένειες, δαιμονιζόμενους,
επιληπτικούς και παράλυτους, κι εκείνος τους γιάτρευε».

«Ανέβηκε στο όρος»: Τα βουνά αισθητοποιούν το σμίξιμο ουρανού και γης· είναι τόποι όπου ο Δημιουργός συ-
ναντά τη δημιουργία. Σύμφωνα με την παράδοση, το όρος πάνω στο οποίο ο Ιησούς είπε τους μακαρισμούς
ήταν ένας ψηλός λόφος κοντά στην Καπερναούμ, ιδανικό μέρος για μια μεγάλη σύναξη. Στον ίδιο λόφο βρέθηκα με
την οικογένειά μου το 1985. Την ώρα που γευματίζαμε θαυμάζοντας την απέραντη θέα της θάλασσας της Γαλιλαίας,
έφτασε μέχρι τ’ αυτιά μας το εμπνευσμένο κήρυγμα ενός μαύρου ιερέα από το Σικάγο, ο οποίος εξηγούσε σε μιαν
ομάδα Αμερικανών προσκυνητών την Επί του Όρους Ομιλία. Μας χώριζαν καμιά πενηνταριά μέτρα, κι όμως τον
ακούγαμε καθαρά. Δεν ήταν δύσκολο ο νους μου να ταξιδέψει σε ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος που άκουγε τον Ιησού να διδάσκει δύο χιλιάδες χρόνια πριν.

Στη βιβλική συνάφεια, το Όρος των Μακαρισμών συνδέεται με ένα πολύ επιβλητικότερο μνημείο της φύσης, το
Όρος Σινά, ένα απομονωμένο και κατάξερο πέτρινο φρούριο στα νότια της ερήμου Σινά, στην κορυφή του οποίου
ανέβηκε ο Μωυσής για να λάβει τις πλάκες του Νόμου μέσα στο πυκνό σύννεφο. Η διαφορά ανάμεσα στον πρασινι-
σμένο λόφο και το ξερό βουνό δεν είναι η εντυπωσιακότερη. Στο Σινά ο Μωυσής ανέβηκε μόνος, ενώ στη Γαλιλαία
ήταν όλοι ευπρόσδεκτοι να ακούσουν τον Υιό του Θεού να εξηγεί βάσει ποίων αρχών θα ζήσει ο άνθρωπος στη Βασιλεία του Θεού.


«Κάθισε». Στον κλασικό κόσμο συνηθίζεται ο δάσκαλος να είναι καθιστός. Η προσοχή του Ματθαίου στη λεπτομέρεια αυτή δείχνει ότι επρόκειτο για διδασκαλία επίσημη, όχι πρόχειρη. Και στις συναγωγές επίσης ο ραβίνος καθόταν όσο κήρυττε. Οι πανεπιστημιακές «έδρες» και ο
καθεδρικός ναός από εκεί αντλούν την ονομασία τους – cathedra στα λατινικά είναι το κάθισμα του επισκόπου.
«Τότε εκείνος άρχισε να μιλάει και τους εδίδασκε».

Στην επίσημη έκδοση οι λέξεις αυτές μεταφράζονται, «άνοιξε το στόμα του και τους εδίδασκε»: Και οι δύο εκδοχές δηλώνουν τον λόγο της αυθεντίας. Δεν ήταν αρκετό να πει απλώς, όπως ένας δημοσιογράφος, «τους δίδασκε».
Χρειάζονται περισσότερα για να δηλωθεί η βαρύτητα του πράγματος. Ο Ιησούς απευθύνεται για πρώτη φορά στον
κόσμο.

Αχ...αυτό το ευλογημένο ματωμένο ράσο των Αγίων Τόπων! Έχει τεράστια αξία, κι ας μυκτηρίζεται...,ΓΈΡΩΝ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΌΝΗ ΠΟΙΜΈΝΩΝ






" Ένα ράσο έστω να ανεμίζει στους δρόμους,...
μια σκιά ορθοδόξου μοναχού ή κληρικού στα σοκάκια των
Ιεροσολύμων, στη Παλιά Πόλη, ή όπου αλλού στην Αγία Γη. Έστω κι αυτό το ελάχιστο είναι ομολογία και μαρτυρία πίστεως για μας, για εδώ, για τους Αγίους Τόπους".
Γέροντας Σεραφείμ ο Κυθήριος, της Λαύρας του Αγίου Σάββα
+ 1898-2013.
--------------------------------
Αυτό ακριβώς μου θύμισαν αυτές οι παλιές φωτογραφίες, που βρήκα, μεταξύ των ετών 1880-1930. Ο μακαριστός γέροντάς μας π. Σεραφείμ αυτό άκουγε από τους παλαιούς αγιοταφίτες να λένε, όταν πρωτοήλθε στα Ιεροσόλυμα τον Απρίλη του 1932, κι αυτό συνήθιζε πάντα να αναφέρει στους υποψήφιους αγιοταφίτες. Βέβαια, τόνιζε και την όλη πρέπουσα/σωστή και υγιή πνευματικά βιωτή του καλογέρου, ή του ρασοφόρου γενικώτερα, αλλά έδινε σημασία και στην έξωθεν παρουσία μας, δηλαδή να φαίνεται το ορθόδοξο ευλογημένο ράσο παντού έξω, ως πρότυπο και μόνιμη ύπαρξη στη Θεοβάδιστη Γη. Ότι εδώ, νά'μαστε, παραμένουμε, αγωνιζόμαστε, φύλακες, φρουροί, ελάχιστοι, αμαρτωλοί...αλλά στις επάλξεις! Δεν καταθέτουμε τα όπλα. Δεν είμαστε δα και οι πνευματικότεροι όλων, αλλά ωστόσο υπάρχουμε, ζούμε...σε μια άρση βαρών.
"-Βάλε το καλύτερό σου ράσο, Ιλαρίων, τώρα που θας στο ταχυδρομείο στα Ιεροσόλυμα. Βγάλε αυτό το ζωστικό, φόρεσε κάποιο άλλο. Είναι κοντό...σα φουστανέλλα! Είσαι για γέλια! Δεν έχεις άλλο;
-Που να το βρω γέροντα; Όλα κοντά είναι, δεν αξίζει κανένα!
-Φόρεσε τον άλλο σου το σκούφο, αυτός που φοράς τώρα είναι για να γεννούν οι κότες τα αυγά τους! Θέλω να περάσεις κι από την κυρία Στέλλα τη Βαράκλα, εκεί στη Νέα Πύλη. Εκεί στο σπίτι των Βαρακλέων μαζεύονται οι Έλληνες των Ιεροσολύμων. Θέλω να σε δούνε περιποιημένο, κι όχι ατσούμπαλο. Δώσε χαιρετισμούς και τις ευχές μου στην Ιωάννα από το Καταμόνας, στη Μαρίκα από τη Σειδανάγια,
στο Φωτάκη, και σε όλους. Ζήτησε από την κυρία Στέλλα αν έχει και κανένα κονιακούδι Αγγλίας από τη Κύπρο να σου δώσει, για να κερνάμε εδώ τους προσκυνητές, ή κανένα Μεταξά, ό,τι έχει. Στον κύριο Δημήτρη τον Βαράκλα, τον μουχτάρη τις Ιεριχούς δώσε τα σέβη μου. Άιντε με την ευχή του Αγίου μας Σάββα."
Αυτή ήταν η συχνή, ίδια κι απαράλλακτη στιχομυθία μας, προτού με στείλει για διακονίες στην Ιερουσαλήμ κάθε βδομάδα. Προτού φύγω ξανάζηταγε να με δει πως φαίνομαι, και να φιλήσω χέρι.
Αχ...αυτό το ευλογημένο ματωμένο ράσο των Αγίων Τόπων!
Έχει τεράστια αξία, κι ας μυκτηρίζεται...,δόξα Σοι Κύριε, δόξα Σοι!
(Ιλαρίων ήταν το όνομά μου ως δόκιμος μοναχός).

ΈΝΑ ΑΡΧΑΊΟ ΜΑΡΤΎΡΙΟ. ΟΙ 11 ΝΕΑΡΟΊ ΜΆΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΚΙΛΛΊΟΥ.






Οι  11  νεαροί  μάρτυρες  του  Σκιλλίου  καταδικάστηκαν  μαζί  με  τον ηγέτη  τους  Σπεράτο  κι  εκτελέστηκαν  δι’  αποκεφαλισμού  στην  Καρχηδόνα,  στις  17 Ιουλίου  του  180  μ.Χ.  ΄Ολοι  ήταν  απ’το  Σκίλλιο  της  Νουμιδίας,  περιοχή  που  ανήκε στην  Αφρικανική  ανθυπατεία  και  καταδικάστηκαν  επί  ανθυπάτου  Βιγέλιου  Σατουρνίνου  ο  οποίος,  κατά  τη  μαρτυρία  του  Τερτυλλιανού,  ήταν  ο  πρώτος  που  γύμνωσε το  ξίφος  εναντίον  των  Χριστιανών. Ύπατοι  του  έτους  εκείνου  ήταν  οι  Πραισέντιος και  Κλαυδιανός.  Ο  Μάρκος  Αυρήλιος  είχε  πεθάνει  λίγους  μήνες  πριν.  Οι  Νουμίδες (παράφραση  της  ελληνικής  λέξης  «νομάδες»)  ήταν  ντόπιοι  αφρικανοί  των  κατώτερων  κοινωνικών  στρωμάτων  της  επαρχίας,  ενώ  οι  Έλληνες-Ιουδαίοι-Ρωμαίοι αποτελούσαν  την  ανώτερη  και  μέση  τάξη  του  αστικού  πληθυσμού  . 



Όμως  οι  Νουμίδες  Χριστιανοί  ήταν  οι  πλέον  ένθερμοι  στην  πίστη  και  πρόθυμοι  να  θυσιάσουν  τη ζωή  τους  για  να  ομολογήσουν  το  Χριστό.  Πολλοί  επίσκοποι  εκκλησιών  της  Νουμιδίας  αρνήθηκαν  αργότερα  να  συμβιβαστούν  στο  θέμα  της  αποκατάστασης  των «πεπτωκότων», δηλαδή αυτών που πρόδωσαν την πίστη κατά το μαρτύριο. 
“Όταν  ο  Πραισέντιος  –  γιά  δεύτερη  φορά  –  και  ο  Κλαυδιανός  ήταν  ύπατοι, τη  δέκατη  έβδομη  ημέρα  του  Ιουλίου,  στην  Καρχηδόνα,  ο  Σπεράτος,  ο  Νάρτζαλος,  ο  Κιττίνος,  η  Δονάτα,  η  Σεκούνδα  και  η  Βέστια,  παραστάθηκαν  στο δικαστήριο.             
      Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  είπε:  Μπορείτε  να  κερδίσετε  την επιείκεια του κυρίου μας του αυτοκράτορα, αν συνέρθετε και φερθήτε λογικά. Ο  Σπεράτος  είπε: 
Ποτέ  δεν  κάναμε  κακό,  δεν  αδικήσαμε,  δεν  κακολογήσαμε ποτέ,  αλλά  όταν  μας  κακομεταχειρίζονταν  τους  λέγαμε  ‘ευχαριστώ’,  επειδή  σεβόμαστε τον αυτοκράτορά μας. Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  είπε:  Είμαστε  κι  εμεις  θρησκευόμενοι,  και  η δική  μας  θρησκεία  είναι  απλή:  ορκιζόμαστε  στον  προστάτη-θεό  του  κυρίου  μας του  αυτοκράτορα,  και  προσευχόμαστε  γιά  την  ευημερία  του,  πράγμα  που  κι  εσείς οφείλετε  να  κάνετε.      
  Ο  Σπεράτος  είπε:  Αν  δεχτείς  να  μ’  ακούσεις  ειρηνικά, μπορώ να σου μιλήσω γιά το μυστήριο της απλότητας. Ο  Σατουρνίνος  είπε:  Δεν  θέλω  να  σ’ακούσω,  αν  είναι  ν’αρχίσεις  να  λές άσχημα  πράγματα  γιά  τις  ιερές  τελετές  μας.  Να  ορκιστείς  στον  προστάτη-θεό  του αυτοκράτορα.                                                                    
     Ο  Σπεράτος  είπε:  Την αυτοκρατορία  του  κόσμου  τούτου  δεν  τη  γνωρίζω.  Όμως  υπηρετώ  το  Θεό  που  δεν έχει  δει  κανείς  άνθρωπος,  ούτε  μάτια  ανθρώπου  μπορούν  να  κοιτάξουν.  Κλοπή δεν  έχω  διαπράξει,  κι  αν  αγοράσω  κάτι  πληρώνω  το  φόρο,  επειδή  γνωρίζω  τον Κύριό μου, τον Βασιλέα των βασιλέων και  Αυτοκράτορα όλων των εθνών. 
-Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  είπε  στους  άλλους:  Εγκαταλείψτε  αυτή  την  πίστη.                -Ο  Σπεράτος  είπε:  Η  πίστη  μας  θα  ήταν  κακή  αν  μας  έκανε  φονιάδες και  ψευδομάρτυρες.      
      -Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  είπε:  Μη  συμμετέχετε  σ’ αυτή  την  τρέλλα.        
    -Ο  Κιττίνος  είπε:  Δεν  φοβόμαστε  κανέναν,  εκτός  από  τον Κύριο  και  Θεό  μας  που  είναι  στον  ουρανό.            
        -Η  Δονάτα  είπε:  Τιμούμε  τον Καίσαρα  ως  Καίσαρα:  αλλά  φοβόμαστε  το  Θεό.             
-Η Βέστια  είπε:  Είμαι Χριστιανή       -Η Σεκούνδα είπε:  Θέλω να είμαι αυτό που είμαι. Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  ρώτησε  το  Σπεράτο:Επιμένεις  ότι  είσαι  Χριστιανός;                                                                         
Ο  Σπεράτος  απάντησε: Είμαι Χριστιανός.    Το ίδιο είπαν και όλοι οι υπόλοιποι. Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  ρώτησε:  Δε  θέλεις  λίγο  χρόνο  να  το  ξανασκεφτείς;                                                                           
Ο  Σπεράτος  απάντησε:  Είναι τόσο απλό που δε χρειάζεται να το ξανασκεφτώ. Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  ρώτησε:Τι  είναι  αυτά  που  κρατάς  στο  στήθος σου;  (*)                                           Ο  Σπεράτος  απάντησε:Βιβλία  κι  επιστολές  του Παύλου, ενός δίκαιου ανθρώπου. Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  είπε:  Σας  δίνω  αναβολή  τριάντα  ημερών  γιά  να σκεφτήτε.  
     -  Ο  Σπεράτος  είπε  γιά  δεύτερη  φορά:Είμαι  Χριστιανός.    Το  ίδιο κι όλοι οι άλλοι. Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  διάβασε  την  καταδίκη  από  το  πινακίδιο:  Ο Σπεράτος,  ο  Νάρτζαλος,  ο  Κιττίνος,  η  Δονάτα,  η  Βέστια,  η  Σεκούνδα  και  οι  υπόλοιποι,  αφού  ομολόγησαν  ότι  ζουν  σύμφωνα  με  τη  Χριστιανική  θρησκεία,  και αφού  αρνήθηκαν  επίμονα  όλες  τις  ευκαιρίες  που  τους  δόθηκαν  γιά  να  επιστρέψουν στα Ρωμαϊκά έθιμα, καταδικάζονται σε θάνατο διά του ξίφους. Ο  Σπεράτος  είπε:  Ευχαριστούμε  το  Θεό.    -    Ο  Νάρτζαλος  είπε:  Σήμερα είμαστε μάρτυρες στον ουρανό. Ευχαριστούμε το Θεό.
Ο  ανθύπατος  Σατουρνίνος  έδωσε  διαταγή  να  ανακοινώσει  ο  κήρυκας το  εξής:  Διέταξα  την  εκτέλεση  των:  Σπεράτου,  Νάρτζαλου,  Κιττίνου,  Βετούριου, Φήλικα,  Ακουϊλίνου,  Λαιτάντιου,  Ιανουαρίας,  Γενερόσας,  Βέστιας,  Δονάτας  και Σεκούνδας.        Όλοι είπαν:  Ευχαριστούμε το Θεό. Κι  έτσι  όλοι  μαζί  στεφανώθηκαν  με  το  στεφάνι  του  μάρτυρα.  Και  βασιλεύουν με τον Πατέρα, τον  Υιό και το  Άγ. Πνεύμα, στον αιώνα των αιώνων.  Αμήν (**) ........................................................................................................ (*)  Oι  Χριστιανοί  που  αρνούνταν  την  πίστη,  έδιναν  στις  αρχές  τα  αντίγραφα  των  Γραφών  που είχαν  στην  κατοχή  τους,  προς  κατάσχεση  ή  καταστροφή.  Στη  παρούσα  περίπτωση  όμως  συνελήφθηκαν απρόσμενα και έτσι τα είχαν μαζί τους. (**) Πιθανή προσθήκη των αντιγραφέων.